وقتی به نیروی نامناسب فرصت اضافه می‌دهید، نیروهای توانمند سازمان آسیب می‌بینند

وقتی به آدم نامناسب فرصت اضافه می‌دهی، حقیقت تلخی است که خودم سال‌ها درگیرش بودم. دوستی داشتم که یک طوطی داشت. بارها پیش می‌آمد که درِ قفسش را باز نگه می‌داشت، ولی آن طوطی فرار نمی‌کرد. می‌دانی چرا؟ از ترس اینکه دوباره مثل بچگی‌اش به میله‌ها گیر کند. دقیقاً مثل خیلی از ما که می‌بینیم نیرویی نامناسب است، اما از ترس اینکه جایگزین کردن نیرو آسان نیست، او را نگه می‌داریم. اما قسمت بدتر ماجرا چیست؟ اینکه مدت زیادی از انرژی و زمانت را صرف نیروی نامناسب کنی، بدون اینکه تغییری کند. می‌بینی نیمی از انرژی صرف پوشاندن اشتباهات همان یک نفر شده است؛ نه خودت تمرکز داری، نه تیم جلو می‌رود و نه آن آدم تغییر می‌کند. وقتی به آدم نامناسب فرصت اضافه می‌دهی، در حقیقت به آدم مناسب ظلم می‌کنی. جالب اینجاست که همان افراد قوی سازمانت، وقتی می‌بینند قرار است بار افراد دیگر را به دوش بکشند، کم‌کم بی‌انگیزه می‌شوند. این مهربانی نیست؛ بی‌عدالتی است. رهبر بودن یعنی سخت‌ترین تصمیم‌ها را به‌موقع بگیریم.